هم زادِ اذانِ رمضان ام... تب هم ندارم! (بر وزنِ: هم زادِ بهارم، تبِ باران دارم)

بسم رب الشهدا

 خواستم از اذانِ ظهرِ بیست و پنجمین روزِ رمضان المبارکِ سالی بنویسم که با به دنیا آمدن بنده نمی دانم بگویم مبارک تر شد یا نامبارک تر، خواستم از اعتکافی که با رفقای هنری در مسجد لرزاده داشتم، از آن محراب و معماری قشنگ مسجد و کسوفِ ماه ی که آن شب برخی! نگذاشتند بروم پشت بام مسجد و با دوربین دوچشمی که با خودم برده بودم روئیتش کنم و آخر مجبور شدم از لای شاخ و برگ های درختان کوچه پشتیِ مسجد پیدایش کنم، یا از پادکست های سحرگاهی یا واحد تفکیک زباله  و رفقای بازیافتی ام بنویسم، خواستم از چشم های خمارلاکی و سینۀ طلاییِ پرپرک  و بوق بوق های این فنچ های جقله ام بنویسم، خواستم از نحوۀمرگِ آن عصای دستم و دوهفته ای که به خاطر سکتۀ ناقصِ لپ تاپ محترمه، بین ایستگاه مترو قلهک تا مجتمع پایتخت واقع در میرداماد، سعی صفا و مروه می کردم و تاوان حجاب و عشوه نیامدنم برای آقایان واحد خدمات را با "سرِکار ماندن" و "امروز برو فردا بیا" و از دست دادن اطلاعات و رمان نیمه کارۀ دوست داشتنی ام دادم بنویسم، خواستم از مزارِ زندان گونۀ شهدای گمنام محله مان در کنار امام زاده اسماعیل که به خاطر بی تدبیری خیلی وقت است می بینم که در انحصار داربست فلزی محصور شده بنویسم، خواستم از دلتنگی برای روزهای خوشِ بارانی و  رم کردنِ غزال دل خونم و غزل های شرحه شرحه ام بنویسم، خواستم از حال و هوای حفظ قرآن و آیه های سرشار از مفاهیم جالب انگیزناک و ایده های فیلمنامه ای ام بنویسم، خواستم از حال و هوای شهر بانوی مهتاب که به لطف خدا مدتی است مهمان اش شده ام بنویسم................ در گیرو دار این خواستم ها و بنویسم ها بودم که ناگهان نگاهِ دلم به چشم های زیبا و گیرا و معصومی دوخته شد که اکنون فرسنگ ها از من فاصله دارند. آن هم نه یک جفت چشم، جفت جفت چشم هایی که گاهی بیانگر شیطنت، گاهی درخواست محبت و گاهی کنجکاوی بودند.. در همۀ عمرم چشم هایی به زیباییِ چشم های کودکان محروم روستایی ندیده ام، چشم هایی که بی پرده و بی دروغ تا عمق دل هایشان را نشان می دهد، نه مثل چشم های ما شهری هایی که گاهی که گاه اش باشد عاشق اند و گاهی که گاه اش نباشد عاقل اند!

و من هرسال این چشم های پاک و معصوم را فقط به برکت اردوهای جهادی می توانم زیارت کنم، فرق نمی کند روستایش مربوط به کدام بخش و شهر و استان باشد، فقط مهم این است که این چشم ها متعلق به کودکان روستایی باشد که از بدو تولد به روی محرومیت باز شده، همیشه در انتهای محرومیت نورانیتی است که هیچ جای دیگر نیست..

و زیارت چشم های فریبای کودکان روستایی را امسال مدیون دعوت اجباریِ گروهی از بچه های دانشگاه خواجه نصیر و امام صادق علیه السلام شدم. دعوتی که هرچه کردم از زیرش در بروم نشد و گرفتار شدم و این گرفتاری دچارم کرد به مهر دوستان دانشجویی که تا امروز هرچه گذشته محبتشان درقلبم بیشتر نشده باشد، کمتر نشده. دانشجوهایی از جنس خودم که دک و پز دانشجویی را رها کرده و هرچه داشتند در دستِ دل گذاشته و به روستا آمدند تا خودشان را در چشم هایی پیدا کنند که زیبایی اش شاه راهِ نفوذ شیطان به دل را می بندد. خواهرانی پاک و برادرانی اهل ریاضت! انقدر اهل ریاضت که به ندرت هایی که غیر از بی سیم، هم کلامشان می شدی کاملا میفهمیدی که داری با "یک مـرد" حرف میزنی! و خدا هم چه خوب مزد یکی از همین برادران "اهل ریاضت" را داد و آن برادر، در راه برگشت از همان اردو، شهید شد و شد "اهل شهادت"... تا بعداز مدت ها ببینیم هنوز هستند مردانی از نسل غیرت عباس، از جنس خدمت های بی منتِ همت..... انشاالله که از سرداران سپاه حضرت ماه باشند و عاقبت در رکاب حضرت خورشید لاله گون گردند......

شادی روح فرمانده مان، مسئول کل اردوهای جهادی دانشگاه خواجه نصیر

شهید حسین مومنی،

دانشجوی مهندسی مکانیک دانشگاه خواجه نصیر

صلوات

/ 22 نظر / 11 بازدید
نمایش نظرات قبلی
حامد

من که هنوز نفهمیدم شما کی میخواید بنویسید

حامد

عده‌اي هنوز منتظرند وقتى جنگ تحميلى شروع شد، مردمِ ما مشغول كارهايشان بودند. تا احساس تهديد شد، جوان از دانشگاه، از بازار، از كارخانه، از روستا، از شهر، از داخلِ زندگي‌هاى راحت، بيرون آمد و به استقبال خطر رفت، براى دفاع از هويت خود؛ «فمنهم من قضى نحبه و منهم من ينتظر»؛ عده‏اى شهيد شدند، عده‏اى جانباز شدند، اكثريت عظيمى هم هنوز هستند ـ توى صحنه‏اند ـ و روزبه‏روز بيشتر مى‏شوند. من گفته‏ام، تأكيد مى‏كنم بر اين معنا و با يقين اين را عرض مى‏كنم كه: جوانِ امروز ـ جوانِ نسل سوم ـ در آمادگى خود و شجاعت خود و غيرت خود براى دفاع از هويت دينى و انقلابى خود، از جوانِ نسل اول ـ كه در دورة جنگ تحميلى و دفاع مقدس حضور داشت ـ هيچ كمتر نيست، شايد هم جلوتر است. اين است حقيقت آن انقلابى كه جوشيدة از ايمان‌هاى مردم و اعتقاد مردم و خواست حقيقى مردم است. مقام معظم رهبري، 29/11/1385

حامد

سلام آخه جرا نمینویسی بابا بنویس خسته شدیم هر روز میام به خیال اینکه ببینم نوشتی اما چیزی نیست ؟ بگو بسم ا... بنویسش صدایی تو وبتون پخش نمیشه خواستی آدرس آهنگ رو بده درستش کنم برات[گل][گل] التماس دعا [گل]

حمید

سلام دختر شهید اهل قلم.عاشق پدرتونم نمی دونم شاید زندگیم به این شهید عزیز نزدیکه ولی افسوس "توخود حجاب خودی حافظ ازمیان برخیز"تا بحال یه بار هم تو خواب نددیدمش,ولی شما دختر شهید راه ولایت دعام کنیدو منتظر دست نوشته های شما هستم یه جای یه چیزای از دست نوشته هاتون دیدم واقعا خوشم اومد که هنوز خون شهید بزرگوار تو خونتونه بی شک با تواضع و فروتنی شما به این ایه می رسیم(( عند ربهم یرزقون))و ندای هل من معین ولی امرتون رو تو این دست نوشته هارو بیارید.پس منتظر نزارید.ارادت مند شما و خانواده محترمتان حمید

وبلاگ برنامه گره

آخرین قسمت از برنامه گره شنبه 5 شهریور 1390 ساعت 23:10 از شبکه سه با حضور استاد پناهیان آخرین برنامه گره را از دست ندهید و حتما ببینید لطفا نظرات خود را درباره برنامه گره در وبلاگ برنامه به نشانی http://gereh3.blogfa.com انعکاس دهید آخرین اخبار برنامه گره از وبلاگ پیگیری کنید برنامه‌های قبلی گره را می‌توانید از وبلاگ گره دانلود کنید همچنین در وبلاگ میتوانید درباره کارشناسان و عوامل برنامه گره اطلاعاتی کسب کنید ** لطفا وبلاگ گره را لینک کنید **

وبلاگ برنامه گره

آخرین قسمت از برنامه گره شنبه 5 شهریور 1390 ساعت 23:10 از شبکه سه با حضور استاد پناهیان آخرین برنامه گره را از دست ندهید و حتما ببینید لطفا نظرات خود را درباره برنامه گره در وبلاگ برنامه به نشانی http://gereh3.blogfa.com انعکاس دهید آخرین اخبار برنامه گره از وبلاگ پیگیری کنید برنامه‌های قبلی گره را می‌توانید از وبلاگ گره دانلود کنید همچنین در وبلاگ میتوانید درباره کارشناسان و عوامل برنامه گره اطلاعاتی کسب کنید ** لطفا وبلاگ گره را لینک کنید **

مرضیه

سلام رزمنده پس چرا متن جدید نمی نویسی؟چشم انتظار متن های پر محتوات هستم عزیزم.

م.ح

شهادت قسمت ما می شد ای کاش... اگر جنس تو از جنس نیازست.... در باغ شهادت باز بازست...

م.ح

شهادت قسمت ما می شد ای کاش... اگر آه تو از جنس نیازست.... در باغ شهادت باز بازست...